Ze rent keihard de verkeerde kant op.
Probeert, maar de kloof
in haar jonge leven word wijder.
Een nieuw verleden laat haar beseffen
dat ze twee jaar ouder is,
3 stappen achterligt.
Wie hoort haar, kijkt naar haar om?
Begrijpt niemand dat ze vandaag kapot gaat?
In schaduw van glas en beton
tussen dwalende geesten
zoekt ze de hoop
die ieder mens in zich heeft.
Wie luistert oprecht, ziet de onschuld?
Ze schreeuwt om liefde
en aandacht die ze nergens kreeg.
Zoekt een held om mee weg te rijden.
Als hij binnenkomt herkent hij haar
Zijn onweerstaanbaar gemaakte lach kent zijn tekst
In een moment zonder verstand
legt hij haar neer
geeft ze zich, op weg naar kapot.
Wanneer een oordeel wacht op elke hoek.
En sprekende blikken van stomme mensen
niet verder dan naar haar borsten kijken,
hebben we haar zelf nooit ontmoet.
© Zwerver
Wij zijn geen helden.
Soms, is het oneerlijk.
Als ik het enige ben
